Podejrzewasz, że Twój bliski cierpi na depresję? Zastanawiasz się, co dzieje się w jego głowie i ciele? Zadajesz sobie pytanie, jak mu pomóc? Zapraszam do przeczytania tego posta, w którym znajdziesz odpowiedzi na część Twoich wątpliwości.

Po wpisaniu w wyszukiwarkę hasła „objawy depresji” otrzymujemy długą listę symptomów, poczynając od przygnębienia, utraty zainteresowań, poprzez problemy ze snem, poczucie braku sensu aż po myśli o śmierci i samobójstwie. Tak naprawdę nie istnieje jednolity obraz depresji – Twój bliski nie musi przejawiać wszystkich symptomów. Musimy pamiętać, że nie ma dwóch identycznych obrazów depresji – jest ich tyle, ilu chorych.

JAK WSPIERAĆ BLISKĄ OSOBĘ W DEPRESJI? Podtrzymuj kontakt – to trudne, ponieważ osoba cierpiąca na depresję może sprawiać wrażenie, że wcale tego kontaktu nie chce. Może być tak, że nie reaguje pozytywnie na Twoje próby i możesz mieć wrażenie, że nie docenia Twoich starań. Nie zniechęcaj się – Twój bliski nie jest do Ciebie wrogo nastawiony. On po prostu nie może poradzić nic na to, że nie potrafi podjąć inicjatywy i jest zamknięty w sobie.

Nie osądzaj – choć dręczą Cię wątpliwości, czujesz się odrzucony i martwisz się sam o siebie, lub o dzieci. Mimo wszystko nie osądzaj – jeśli to uczynisz, Twój bliski cierpiący na depresję poczuje się jeszcze bardziej opuszczony, a teraz bardziej niż kiedykolwiek potrzebuje Twojej akceptacji. Nie udzielaj rad – pewnie jesteś w stanie przypomnieć sobie sytuacje z własnego życia, gdy słuchałeś niechcianych porad w trudnej dla Ciebie sytuacji. Osoba borykająca się z trudnościami nie znosi natrętnych rad. Zwykle bagatelizują one problem, z którym się zmaga. Zamiast: „Wcale nie jest tak źle” możesz powiedzieć: „Rzeczywiście, masz ciężko”. Zamiast: „Nic na to nie poradzisz”, powiedz: „Nie wiem co powiedzieć, ale jeśli będziesz mnie potrzebował, wystarczy że powiesz. Nie jesteś sam.” Zamiast mówić: „Głowa do góry! Inni mają gorzej”, powiedz „Bardzo się przejmuję tym, że jest ci tak ciężko”.

Umawiajcie się na wspólne działanie – dla osoby cierpiącej na depresję, ustalenie i trzymanie się pewnej rutyny dnia codziennego, jest ważnym elementem, który wspomaga terapię i powrót do zdrowia. Możesz pomóc Twojej bliskiej osobie w utrzymaniu porządku dnia lub przywróceniu go, jeżeli został zaburzony. Uzgodnij z Twoim bliskim ramowy program dnia: porę wstawania, wspólnych posiłków, kładzenie się spać razem. Spróbujcie w ciągu dnia robić coś wspólnie, nawet jeżeli miałby być to tylko krótki, półgodzinny spacer. Zachęć do szukania fachowej pomocy – osoba w depresji rzadko jest w stanie samodzielnie zacząć szukać rozwiązań, ma „głowę pełną waty i kieszenie pełne ołowiu”.

Najczęściej jednak bez profesjonalnej pomocy nie jest w stanie osiągnąć trwałej poprawy swojego stanu zdrowia. Depresja w większości przypadków jest możliwa do wyleczenia. Skuteczną formą pomocy jest PSYCHOTERAPIA, czasami przez pewien czas konieczne bywa przyjmowanie leków przeciwdepresyjnych. Wspieraj w czasie terapii – motywuj i okazuj zainteresowanie postępami w terapii z empatią, delikatnie, bez narzucania się.

Grafika zaczerpnięta z sieci, przedstawia „malarstwo niebieskie jak wilgotne dno otchłani”. To praca Pabla Picassa zatytułowana „Ubodzy na brzegu morza”. Picasso w 1901 roku przeżył tragiczną, samobójczą śmierć swojego przyjaciela Carlosa Casagemesa. Picasso mawiał potem: „Zacząłem malować na niebiesko, bo stale o nim myślałem”. Zaczął wtedy malować zimne i przygnębiające obrazy, które mocno odzwierciedlały stan duszy malarza. Stan ten trwał do roku 1904 –

Picasso przez te lata borykał się z ciężką depresją. Około 1904 roku nastąpiła zmiana – Picasso pogodził się ze śmiercią przyjaciela, oswoił też melancholię, a w jego twórczości zaczęły dominować radosne róże, czerwienie i beże.

„Słonecznik”